“Κοντσέρτο για μία ημέρα που πέρασε” (ποιητικό αφήγημα)

Κοντσέρτο για μία ημέρα που πέρασε

Κοντσέρτο για μία ημέρα που πέρασε (ποιητικό αφήγημα)

2018 εκδόσεις, Γραφομηχανή & Γεωργία Βεληβασάκη

Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Παναγιωτίδης

Έργο εξωφύλλου: Odilon Redon – Hommage a Goya (1885)

 

Μία γυναίκα σ’ ένα δωμάτιο. Μία γυναίκα χτίζει ένα δωμάτιο. Το δωμάτιο είναι η γυναίκα. Αρχή της έμπνευσής μου ήταν η ιδέα του ονείρου που εμμένει, η ματαίωση. Η ηρωίδα γίνεται όχημα των προσδοκιών της, σωρεύει πέτρες-επιθυμίες και χτίζεται από αυτές. Όλα συμβαίνουν σε μία ημέρα ή σε μία ζωή. Ο χρόνος την εμπαίζει. Η ηρωίδα συνδέεται με τη μουσική. Η κιθάρα της γίνεται ένα «άλλο εγώ» στο οποίο απευθύνεται. Δεν είναι τυχαίο που χάνεται μία νότα. Η ίδια στέκεται απέναντι σ’ ένα όλον, όπως μέσα σ’ ένα «κοντσέρτο» ένα σόλο όργανο απέναντι σε μία ορχήστρα˙ ο κόσμος μέσα της κι έξω ο κόσμος ως ένα αντικαθρέφτισμα της αλήθειας της.

 

Λίγα λόγια από τη συγγραφέα:

“Το κείμενο είναι δομημένο με την τεχνική του pastiche. Στο αρχικό μου, δηλαδή, υλικό -ποιήματα που είχα γράψει αποσπασματικά και μεμονωμένα τα προηγούμενα χρόνια και τα οποία επεξεργάστηκα προκειμένου να αποτελέσουν ένα αφηγηματικό σύνολο- έχουν συμπεριληφθεί και ενσωματωθεί θραύσματα λόγου και ποίησης από έργα άλλων λογοτεχνών, τα οποία σημασιοδοτούνται εκ νέου και εμφανίζονται ως ένα λογοτεχνικό«μωσαϊκό» με δική του λογοτεχνική αξία. Τον όρο pastiche (ή απομίμηση, ή παραμίμηση) τον συναντάμε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γαλλία και την Ιταλία. Έκτοτε, με βάση αυτήν την τεχνική, έχει παραχθεί πλήθος λογοτεχνικών έργων, μεταξύ των οποίων θα άξιζε να μνημονεύσουμε την «Έρημη Χώρα» του Τ.Σ.Έλιοτ και μαζί τις ποιητικές δοκιμές του Γιώργου Σεφέρη (βλ. «Τι είπε η γκαμήλα»). Αποτελεί, πάντως, ένα ιδιαίτερα αγαπητό είδος της σύγχρονης μεταμοντέρνας λογοτεχνικής γραφής.

Στο «Κοντσέρτο για μία μέρα που πέρασε» αντλείται υλικό από μια λογοτεχνική δεξαμενή, που συμπεριλαμβάνει ποιητές, πεζογράφους και φιλοσόφους που θαυμάζω, όπως η Elizabeth Bishop, ο Jorge Luis Borges, ο Immanuel Kant, ο Fernando Pessoa, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μαρίνος Καρβελάς, ο Γιώργος Παναγιωτίδης, η Λένα Πλάτωνος, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Γιώργος Χειμωνάς.

Θα με ρωτούσατε, ενδεχομένως, γιατί αυτούς και όχι άλλους (και θα ήταν, πράγματι, μία εύλογη ερώτηση). Από μία ιδιοτροπία της τύχης, θα σας έλεγα, που τη δεδομένη στιγμή με έφερε μπροστά σε αυτά και όχι σε άλλα κείμενα, ή μπορεί κάποιο κρυφό δαιμόνιο της λογοτεχνίας να με οδήγησε, κατά τρόπο μαγικό, σ’ εκείνο που ήξερα ότι ήθελα να βρω”.

Το έργο δοκιμάστηκε για πρώτη φορά, ως μουσικοθεατρική performance, τον Ιανουάριο του 2017 στον χώρο τέχνης «Ειλισσός» στην Αθήνα, ενώ παρουσιάστηκε πιο ολοκληρωμένα τον Απρίλιο του 2017 στο Θέατρο Αμαλία και τον Μάρτιο 2018 στο Θέατρο Τ στη Θεσσαλονίκη, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αθυρίδη).

 

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον Ιούνιο 2018 και διατίθεται σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, καθώς και στην ιστοσελίδα: http://www.grafomihani.gr/index.php?contentid=22&more=22