Μετάφραση στίχων cd “Aleli – De Creta a Buenos Aires”

Moni Lazariston 2014

VERGUENZA (ΝΤΡΟΠΗ!)

Στίχοι: Luis Borda

 

Έρχονται από τη θάλασσα με οργή και πόνο

Ανταλλάσσουν το αλάτι για λίγη αγάπη

Μιαν αυταπάτη σβήνει τον φόβο

Κρυμμένο στα μάτια τους

Τη νύχτα του τρόμου

 

Έρχονται από τη θάλασσα με τη δική τους γλώσσα, το χρώμα τους

Αφήνουν πίσω όσα το σήμερα τους αρνήθηκε

μιαν υπόσχεση που φωτίζει, μέσα στην παγωνιά

έναν κόσμο καλύτερο

 

Κοιμήσου μικρό μου, πιες λίγο ακόμη

Κοιμήσου κ’ η ακτή όπου να ’ναι θα φανεί

Κοιμήσου στην αγκαλιά μου, της αγάπης και της δίψας

Ονειρέψου έναν κόσμο από φρούτα και μέλι

 

Σύνορα

Τείχη της άγνοιας

Που κάποιες κούφιες φωνές

Προσπαθούν να ερμηνεύσουν

 

Ντροπή!

Περιττεύουν οι λέξεις

Λες και θα μπορούσαν να ξέρουν

Θέλουν να εξηγήσουν

 

Η ποθητή ακτή ποτέ δεν θα φανεί

Η θάλασσα ταραγμένη τις αυταπάτες καταπίνει

Ψυχές χαμένες στην αναζήτηση της αγάπης

Θυσία στον τοίχο της α-κατανοησίας

 

VIVO, EN SAN TELMO (ΖΩΝΤΑΝΗ, ΣΤΟ ΣΑΝ ΤΕΛΜΟ)

Στίχοι: Luis Borda

 

Ζωντανή (η μνήμη), στο Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες

Διατρέχει φεγγάρια και δρόμους

Αναζητώντας έρωτες, βρομιά και κουράγιο

Άδεια η μνήμη, κενή, ολομόναχη

 

Μόνο στο Σαν Τέλμο χτυπά η καρδιά της

 

Περπατά το ίχνος της, η μνήμη της μητέρας

Του πατέρα του ποταμού, του ήλιου και του αέρα

Καράβια του φόβου, αποβάθρες της πείνας

Ασημένια στιλέτα, δέρμα, επιμειξίες

 

Όταν το φως στον ουρανό απλώνεται

Κοιτάζει χαμηλά, για να ξεχάσει

Κλείνει τα μάτια ‒ μια στιγμή

Ψάχνει καταφύγιο στους δρόμους

 

Ζωντανή, στο Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες

Άδεια η μνήμη σε αναζήτηση κάποιου

Να προτάξει το στήθος του για να μη χαθεί

Γιατί η λήθη δεν είναι δίκαιη

 

Σκεπάζουν τα ερείπια αυτοί που την αποφεύγουν

Για να φαίνεται πως τίποτα ποτέ δεν συνέβη

Αλλά είναι η ιστορία εκείνη που περπατά

Με τα κουρέλια της από ήλιο σε ήλιο

 

Αλλά είναι η μνήμη και καλύτερα να μην ξεχαστεί

Από το πεπρωμένο ποιος θα τη σώσει

Καίνε οι πέτρες, καίγεται το βράδυ

Ιδρώνουν τα κορμιά κάνοντας αλμυρό τον αέρα

 

Ζωντανή, στο Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες

Άδεια η μνήμη δαγκώνει τον αέρα

Αναζητώντας έρωτες, βρομιά και κουράγιο

Γιατί η λήθη δεν είναι δίκαιη

 

LOCA EN NUBES (ΤΡΕΛΗ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ)

Στίχοι: Luis Borda/Kristina Dengler/Γεωργία Βεληβασάκη

 

Τα μάτια της χαμένα, του ουρανού

Μνήμες ενός πόνου

Που με τον καιρό ξέχασε

Η ζωή μπορούσε περισσότερα και τώρα ξύπνησε μέσα στην καρδιά της

Σαν ένα τελευταίο τραγούδι

Η μελωδία που άφησε η αγάπη

 

Τα χέρια της άγγιξαν το στόμα

Κι εκείνη ταράχτηκε

Μήπως δεν ήταν τρελή;

Ο κόσμος της ταλαντεύτηκε

Και παραδόθηκε

Ήθελε να πιει

Από την πηγή του γλυκού ποταμού του γέλιου του, της ανάμνησης

 

Αγάπησα η τρελή

Του σύννεφου φιλί

Διψώ για τα παλιά

Μα πια δεν ωφελεί να είμαι εδώ

Κι εσύ μακριά μου

 

Δως μου να πιω

Ποτάμι της μνήμης πικρό

 

Τρέλα που κυκλώνεις τις μέρες μου

Αν πεθάνει η ψευδαίσθηση

Η ζωή σου θα είναι ένα τίποτα χωρίς τη δική μου

Αν χάσω αυτό το λόγο (να ζω)

Θα μοιραστείς τη μοναξιά μου

Και τότε θα πρέπει να ψάξεις

Τη ρίζα της καρδιάς σου την πιο δροσερή

 

Τρέλα που κλείνεις τις πληγές

Δεν ξέρω αν είναι αγάπη

Ή για ακόμα μια φορά ο αποχαιρετισμός σου.

Το βράδυ σώπασε

Το μόνο που ακούγεται είναι ένα λυπημένο «πότε;»

Ο φόβος της αγάπης, ξανά, με καταδιώκει

 

ATAHUALPA

Στίχοι: Luis Borda

 

Με τη φωνή του τραγούδησε τη γη

τραγούδησε τη βροχή και το βουνό

Ο άνεμος ήταν η σημαία του, πατρίδα του ο ορίζοντας

Ανακαλύπτοντας την ποίηση τον αγκάλιαζαν τα αστέρια

Και με όλη του τη σοφία άφησε την κληρονομιά του στη γη

 

Στ΄ αριστερά η καρδιά, στ΄ αριστερά η κιθάρα

Η ιστορία σε περιμένει να επιστρέψεις για να τη διηγηθείς

Atahualpa δεν έχεις φύγει, άφησες ένα ρεφρέν στην ψυχή

 

Οι χορδές της κιθάρας σου αντηχούν καθαρά

Αντιλαλώντας με τον άνεμο πάνε να ξυπνήσουν το μέλλον

 

Καταδιώχθηκε ως ανυπόταχτος, αναγκάστηκε να αφήσει τον τόπο του

Αλλά έλαμψε η ποίησή του σαν ένα φως μες την ομίχλη

 

ALELI

Στίχοι: Luis Borda

 

Δεν είμαι σίγουρος αν ήσουν εσύ

Σήμερα σε είδα να τρέχεις στο σταθμό

Κι ευθύς μια φωτιά με τύλιξε

Δεν είμαι σίγουρος αν ήσουν εσύ

 

Δεν είμαι σίγουρος αν ήμουν εγώ

Ή μήπως ο χρόνος δεν πέρασε

Ή άραγε ο πόθος μού παίζει παιχνίδια

Και μέσα σ΄ εκείνη τη μοναξιά

Δεν είμαι σίγουρος αν ήσουν εσύ

 

Αλελί…

 

Εκείνο το βράδυ μού έδωσες μ’ ένα φιλί

Το μαντήλι σου της ελπίδας με το άρωμα του Aleli (λουλούδι)

Και τώρα, το ξέρουμε πια, πως η αγάπη σε μοίρασε στους ανθρώπους

Και παρέδωσε, με το πέταγμά σου, ένα φως που ζει σήμερα εδώ

 

Πηγαίνω σαν τρελός χωρίς την αγάπη σου

Περνώ τη ζωή μου στο σταθμό

Με την ελπίδα μου σε κάθε τρένο

Σε κάθε αποβάθρα

Είναι που ίσως σε συναντήσω κάποτε

 

Δεν είμαι σίγουρος αν ήσουν εσύ

Σήμερα σε είδα να τρέχεις

Κι ευθύς μια φωτιά με τύλιξε

Δεν είμαι σίγουρος αν ήσουν εσύ

Δεν είμαι σίγουρος αν είμαι εγώ

 

COLOR DE LA MAÑANA (ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ)

Στίχοι: Luis Borda

 

Το αύριο ζωγράφισε με τη λάμψη του

Χρώμα κίτρινο τις ακτίνες του ήλιου

Ήθελα να το δουν όλοι

Πώς ξεχύνεται το χρώμα στο ποτάμι

 

Στη γειτονιά ανοίγουν τα παράθυρα

Σε κάθε μηλιά ακούγεται ένα τραγούδι

Κι εκείνος προσφέρει χρώματα στον άνεμο

Τρελή από χαρά χτυπά μια καρδιά

 

Κίτρινο, κίτρινο, κίτρινο έφεξε

Κίτρινο, κίτρινο, κίτρινο, κιτρίνισε

Όμως βλέποντάς το να φτάνει στον τόπο

Όπου κι εγώ συνάντησα το χρώμα της αγάπης και της φιλίας

Ποθώ να σου το χαρίσω

 

Στη γωνιά στέκομαι ακίνητος

Κοιτώντας έκπληκτος τον άνεμο να περνάει

Είναι γαλάζιος, ό,τι κι αν γίνει

Τον ακολουθώ να δω πού πάει

 

Και κάθε που συναντώ κάποιο παιδί χαμένο

Το αγκαλιάζω, το προστατεύω, του χαρίζω τη φιλία μου

Και του προσφέρω εκείνον τον κίτρινο ήλιο

Έναν ήλιο φωτεινό από ευτυχία

 

GUITARRA TRISTE (ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΚΙΘΑΡΑ)

Στίχοι: Luis Borda

 

Δως μου το γλυκό νερό του στόματός σου

Δως μου με το χαμόγελό σου έναν καινούριο κόσμο

Δώς μου, να καταφέρω με τα φιλιά σου

Να μεθύσω την κιθάρα μου και να ξεκουράσω τον πόνο της

 

Από τις νότες σου βλασταίνουν οι μνήμες

Της χαράς, των φόβων, των μυστηρίων

Στο σώμα σου κρύβονται οι πληγές

Που όσο πιο πολύ φαίνονται, τόσο ποτέ δεν θα σβήσουν

 

Κι είναι το πεπρωμένο της

Να προκαλεί τον άνεμο

Το καράβι της είναι από ξύλο

Ο ουρανός της, η θάλασσά της

 

Ίχνη, διαπερνούν την ψυχή μου

Ψάχνοντας το βάθος της μοναξιάς μου

 

Ηχεί από την πληγή εκείνου που υποφέρει

Δονείται με τη δύναμη της γης

Είναι όπως το ξίφος το ετοιμοπόλεμο

Αν το χέρι δεν τρέμει

Θα τραγουδά ως το τέλος

 

Δως μου το γλυκό ποτάμι τους στόματός σου

Δως μου έναν καινούριο κόσμο μέσα απ΄τον ήχο σου

Δως μου! Σα να έχεις έρθει με τα φιλιά σου

Να μεθύσεις την κιθάρα μου και να ξεκουράσεις τον πόνο μου

 

Στίχοι, σύμμαχοι ενός ονείρου

Δρόμων παλιών

Και άλλων που θα τους περπατήσει

 

Χορδές, μπλέκοντας την αυγή

Καλώντας το τραγούδι

Ζητούν ακόμα πιο πολλά

 

BAIONGA

Στίχοι: Luis Borda

 

Έχω μια νότα που κυκλώνει το νου μου

Όποτε έρχεται η λύπη αρχίζει να κινείται

Είναι μια νότα μικρούλα, στρογγυλούλα

Που μου καρφώνει σαν καρφίτσα τη μικρή της ακρούλα

 

Όλος ο κόσμος με ρωτάει – τι σου συμβαίνει;

Όταν με βλέπουν εδώ να χορεύω

Τους απαντώ ότι πρέπει να ΄ναι μια νοτίτσα

Που μου καρφώνει την ακρούλα της σαν καρφίτσα

 

Υπάρχουν συζητήσεις επί του θέματος, γνώμες

Σοφοί αμφιβάλλουν για την ύπαρξή της

Τους απαντώ ότι πρέπει να ΄ναι μια νοτίτσα

Που μου καρφώνει την ακρούλα της σαν καρφίτσα

 

Πρέπει να βρω το χρόνο

Να συναντηθώ με τα πράγματά μου

Με τον Δον Καμίλο, τον Ρομπερτίτο και την Ντόνια Ρόσα

Και τα παιδιά από το Καφέ

 

Περπάτησα πολύ γυρίζοντας

Και δεν ξέχασα το πιο σημαντικό

Δεν είναι άλλο πιο ωραίο σ΄ αυτόν τον κόσμο

Από το να έχεις ελεύθερα τα πόδια

 

Αν σε μια στιγμή σε συννεφιάζει η λύπη

Κι ο κόσμος όλος μοιάζει να μην αξίζει

Είναι μια νότα μικρούλα στρογγυλούλα

Που σου καρφώνει σαν καρφίτσα τη μικρή της ακρούλα

 

Κι αν σε βλέπουν να χορεύεις σε κάποιο μέρος

Και σου λένε πως είσαι πιο τρελός από χθες

Είναι μια μικρή στρογγυλούλα νοτίτσα

Που σου καρφώνει την ακρούλα της σαν καρφίτσα.

 

ΜΕΛΙ

Στίχοι: Ανθούλα Αθανασιάδου/Luis Borda

 

Έγινε λευκό λουλούδι

Μπες στον κήπο να το κόψεις

Και τη νύχτα μην το διώξεις

 

Έγινα φωνή και νότα

Μελωδία να ψιθυρίσεις

Έλα να με τραγουδήσεις

 

Μέλι γέμισα για σένα

Έλα για να το τρυγήσεις

Μες στη γύρη μου να ζήσεις

 

Ένα απόηχος γλυκός, γλυκός

Σαν ένα τραγούδι χωρίς ιδιοκτήτη

Μ΄ έχει μπλέξει ανάμεσα στα όνειρά σου

 

Ομίχλη ζεστή, ομίχλη ελαφριά

Φέρε με τον άνεμο την άμμο

Την ποίηση του ίχνους σου

 

Φεγγάρι της απαλής ακτής

Απαλά ανοίγει, φεγγάρι γεμάτο

Νύχτα του μεγάλου φεγγαριού

 

Φεγγάρι γεμάτο διαμάντια

Από διαμάντια το στεφάνι σου

Φεγγάρι που το φιλάει το αεράκι

 

Έλα και πιες από το στόμα μου

Τις λέξεις που μέσα στη σιωπή

Έχω φυλάξει για να τις δώσω σ΄ εσένα

 

LA PASTORA (ΜΙΑ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ)

Στίχοι: παραδοσιακό σεφαραδίτικο/Γεώργιος Ζαλοκώστας

 

Μια βοσκοπούλα αγάπησα

Μια ζηλεμένη κόρη

Και την αγάπησα πολύ

Ήμουν αλάλητο πουλί

Δέκα χρονών αγόρι

 

[Μια μέρα που καθόμαστε

Στον κήπο με τα δέντρα

Μου είπε εγώ για σένα λουλούδι μου

Πεθαίνω από αγάπη (μετάφραση από τα ladino)]

 

Μεγάλωσα και τη ζητώ

Άλλον ζητά η καρδιά της

Και με ξεχνάει τ’  ορφανό

Εγώ όμως δεν τον λησμονώ

Ποτέ το φίλημά της

 

ΑΓΡΙΜΙΑ

(ριζίτικο της Κρήτης)

 

Αγρίμια κι αγριμάκια μου

Λάφια μου μερωμένα

Πέστε μου πού ‘ναι οι τόποι σας

Που ΄ναι τα χειμαδιά σας

 

Γκρεμνά ΄ναι μας οι τόποι μας

Λέσκες τα χειμαδιά μας

Τα σπηλιαράκια του βουνού

Είναι τα γονικά μας

 

VOLVER (ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ)

Στίχοι: Carlos Gardel

 

Μαντεύω το τρεμόπαιγμα των φώτων

Από μακριά σημαδεύουν την επιστροφή μου

Είναι τα ίδια που φώτιζαν

Με τις χλωμές αντανακλάσεις τους

Τις βαθιές ώρες του πόνου

Κι ακόμα κι αν δεν ήθελα

Πάντα επιστρέφει

Η πρώτη αγάπη

 

Ο ήσυχος δρόμος

Όπου η ηχώ είπε: Δική σου είναι η ζωή, δική σου η επιθυμία

Κάτω από την κοροϊδευτική ματιά των αστεριών

Που με αδιαφορία

Σήμερα με βλέπουν να επιστρέφω

 

Να επιστρέφω

Με το μέτωπο μαραμένο

Και τα χιόνια του χρόνου

Ν΄ασημίζουν στα μαλλιά

 

Να νιώθω

Πως ένα φύσημα τ΄αέρα είναι η ζωή

Πως είκοσι χρόνια δεν είναι τίποτα

Πως με πυρετώδες βλέμμα

Περιπλανιέται στις σκιές

Σε ψάχνει και σε ονοματίζει

 

Να ζω

Με την ψυχή γαντζωμένη

Σε μια γλυκιά ανάμνηση

Που κλαίει για μια ακόμα φορά

 

Φοβάμαι

Το παρελθόν που επιστρέφει

Τη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο με τη ζωή μου

Φοβάμαι τις νύχτες, κατοικημένες από αναμνήσεις

Αλυσοδένουν το όνειρό μου

Αλλά ο ταξιδευτής που δραπετεύει

Αργά ή γρήγορα

Σταματά το δρόμο του

 

Κι ακόμα κ’ η λήθη

Που όλα τα χαλά

Έχοντας σκοτώσει την παλιά μου ψευδαίσθηση

κοιτάζει κρυμμένη

Μιαν ελπίδα ταπεινή – όλη η περιουσία της καρδιάς μου