20170411-_DSC9068
“Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε” στο Θέατρο Τ
March 19, 2018
Θεσσαλονίκη
Θέατρο Τ
Αλ. Φλέμινγκ 16

Μουσικοθεατρική performance με ζωντανή μουσική

 

Κείμενο: Γεωργία Α. Βεληβασάκη

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αθυρίδης

Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Παναγιωτίδης

Σκηνικά/Κοστούμια: Ηλίας Λόης

Video processing: Ηλίας Λόης/Γεωργία Βεληβασάκη

Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Βεληβασάκη/Ανδρέας Ζιάκας

 

Ερμηνεύουν:

Γεωργία Βεληβασάκη/Φιλομήλα

Κωνσταντίνος Αθυρίδης/Αφηγητής

Ανδρέας Ζιάκας/Κιθάρα

 

Το κείμενο «συνομιλεί» -εν είδει pastiche- με αποσπάσματα λόγου και ποίησης των: Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Immanuel Kant, Γιώργου Χειμωνά, Λένας Πλάτωνος, Μαρίνου Καρβελά, Βιντσένζου Κορνάρου, Γιώργου Παναγιωτίδη, Elizabeth Bishop, Fernando Pessoa και Jorge Luis Borges.

Η παράσταση υποστηρίζεται από video projection και εμπλουτίζεται από μουσικές αφηγήσεις της Λένας Πλάτωνος, του Μάνου Χατζιδάκι, του Αττίκ και τάνγκο, φλαμένκο, ένα μαργαριτάρι του Bizet, άνθη από Aleli και στίγματα άλλα…

Διάρκεια παράστασης: 95 λεπτά

 

Σημείωμα του Κωνσταντίνου Αθυρίθη

Κοντσέρτο για μία μέρα που πέρασε ή πού δεν πέρασε. Η απουσία της κλασικής δραματουργικής φόρμας, η παρουσία μίας κλασικής κιθάρας, μια συνεχής συνομιλία της Φιλομήλας με τον χρόνο και ούτε ένας διάλογος. Μια ζωή γεμάτη όνειρα, προσδοκίες, ματαιώσεις, όλα σ’ ένα κλειστό δωμάτιο, χωρίς τοίχους. Με «όπλα» μία μάσκα και μία μπακέτα μαέστρου, ο Χρόνος στάσιμος, παρών ή απών, τετράγωνος ή διανυσματικός, αργός ή βιαστικός, περνάει μέσα από τον κόσμο της Φιλομήλας, άλλοτε συμπάσχοντας κι άλλοτε σαρκάζοντας. Ένα εμπνευσμένο κείμενο που, σίγουρα, ήταν για μένα μία σκηνοθετική πρόκληση.

 

Σημείωμα της Γεωργίας Βεληβασάκη

Μία γυναίκα σ’ ένα δωμάτιο. Μία γυναίκα χτίζει ένα δωμάτιο. Το δωμάτιο είναι η γυναίκα. Αρχή της έμπνευσής μου ήταν η ιδέα του ονείρου που εμμένει, η ματαίωση. Η ηρωίδα γίνεται όχημα των προσδοκιών της, σωρεύει πέτρες-επιθυμίες και χτίζεται από αυτές. Όλα συμβαίνουν σε μία ημέρα ή σε μία ζωή. Ο χρόνος την εμπαίζει. Η ηρωίδα συνδέεται με τη μουσική. Η κιθάρα της γίνεται ένα «άλλο εγώ» στο οποίο απευθύνεται. Δεν είναι τυχαίο που χάνεται μία νότα. Η ίδια στέκεται απέναντι σ’ ένα όλον, όπως μέσα σ’ ένα «κοντσέρτο» ένα σόλο όργανο απέναντι σε μία ορχήστρα˙ ο κόσμος μέσα της κι έξω ο κόσμος ως ένα αντικαθρέφτισμα της αλήθειας της.

 

Σημείωμα του Γιώργου Παναγιωτίδη

Η Φιλομήλα, η φιλόμουσος δηλαδή, και η ζωή της ολόκληρη ένα πέτρινο δωμάτιο. Κάθε ημέρα της ζωής της και μία πέτρα. Η Φιλομήλα κτίζει από την αρχή το δωμάτιό της, τα όνειρά της, τις αγωνίες της, τους έρωτές της, εμπρός στα μάτια των θεατών. Αρθρώνει έναν λόγο που πηγάζει τόσο από τα βάθη της ψυχής της όσο και από τα βάθη της λογοτεχνίας. Τραγουδά και εξυψώνεται, τραγουδά και καταβυθίζεται. Προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον χρόνο, ζητώντας να καταλάβει τη σχέση της με τον κόσμο, μοιράζεται με τους θεατές λυρικές μελωδίες, υπέροχους στίχους και πάλει τις χορδές τις ψυχής τους. Η τραγουδίστρια Γεωργία Βεληβασάκη, ως άλλη αναγεννησιακή καλλιτέχνιδα, μας συγκινεί με την ευαίσθητη και πλήρη νοημάτων κειμενική σύνθεσή της και μας δονεί με τραγούδια γεμάτα από τη δύναμη και το συναίσθημα της φωνής της. Μία θεατρική μουσική παράσταση περισσότερο κατάθεση ψυχής, μία δραπέτευση από τον χρόνο γεμάτη νότες και λέξεις που θα άξιζε κανείς ν’ απολαύσει από κοντά.