20170411-_DSC9010
“Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε” στο Θέατρο Τ
March 13, 2018
Θεσσαλονίκη
Θέατρο Τ
Αλ. Φλέμινγκ 16

Μουσικοθεατρική performance με ζωντανή μουσική

 

Κείμενο: Γεωργία Α. Βεληβασάκη

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αθυρίδης

Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Παναγιωτίδης

Σκηνικά/Κοστούμια: Ηλίας Λόης

Video processing: Ηλίας Λόης/Γεωργία Βεληβασάκη

Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Βεληβασάκη/Ανδρέας Ζιάκας

 

Ερμηνεύουν:

Γεωργία Βεληβασάκη/Φιλομήλα

Κωνσταντίνος Αθυρίδης/Αφηγητής

Ανδρέας Ζιάκας/Κιθάρα

 

Η παράσταση υποστηρίζεται από video projection.

Το κείμενο «συνομιλεί» -εν είδει pastiche- με αποσπάσματα λόγου και ποίησης των: Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Μαρίνου Καρβελά, Immanuel Kant, Γιώργου Χειμωνά, Λένας Πλάτωνος, Βιντσένζου Κορνάρου, Γιώργου Παναγιωτίδη, Elizabeth Bishop, Fernando Pessoa και Jorge Luis Borges. Το έργο εμπλουτίζεται από μουσικές αφηγήσεις της Λένας Πλάτωνος, του Μάνου Χατζιδάκι, του Αττίκ, τάνγκο, φλαμένκο, ένα μαργαριτάρι του Bizet και άνθη από Aleli και στίγματα άλλα.

Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά

 

Σημείωμα του Κωνσταντίνου Αθυρίθη

Κοντσέρτο για μία μέρα που πέρασε ή πού δεν πέρασε. Η απουσία της κλασικής δραματουργικής φόρμας, η παρουσία μίας κλασικής κιθάρας, μια συνεχής συνομιλία της Φιλομήλας με τον χρόνο και ούτε ένας διάλογος. Μια ζωή γεμάτη όνειρα, προσδοκίες, ματαιώσεις, όλα σ’ ένα κλειστό δωμάτιο, χωρίς τοίχους. Με «όπλα» μία μάσκα και μία μπακέτα μαέστρου, ο Χρόνος στάσιμος, παρών ή απών, τετράγωνος ή διανυσματικός, αργός ή βιαστικός, περνάει μέσα από τον κόσμο της Φιλομήλας, άλλοτε συμπάσχοντας κι άλλοτε σαρκάζοντας. Ένα εμπνευσμένο κείμενο που, σίγουρα, ήταν για μένα μία σκηνοθετική πρόκληση.

 

Σημείωμα της Γεωργίας Βεληβασάκη

Ένας άνθρωπος σ’ ένα δωμάτιο. Ένας άνθρωπος χτίζει ένα δωμάτιο. Το δωμάτιο είναι ο άνθρωπος. Αρχή της έμπνευσής μου το όνειρο που εμμένει. Η Φιλομήλα γίνεται όχημα των προσδοκιών της. Σωρεύει πέτρες-επιθυμίες και χτίζεται. Ο χρόνος την εμπαίζει. Η ύπαρξή του αμφίβολη. Όλα συμβαίνουν σε μία μέρα, ή σε μία ζωή. Το έργο έχει τη δομή «κοντσέρτου», σημαίνει ένας μόνος απέναντι σ’ ένα όλον. Η Φιλομήλα˙ ο κόσμος μέσα της κι έξω ο κόσμος. Αφήνεται να παραπλανηθεί. Τη σώζει η τέχνη της. Κι ας μην το ονειρεύτηκε ποτέ, γίνεται αυτό που πάντα ήταν: Μουσική.

 

Σημείωμα του Γιώργου Παναγιωτίδη

Η Φιλομήλα, η φιλόμουσος δηλαδή, και η ζωή της ολόκληρη ένα πέτρινο δωμάτιο. Κάθε ημέρα της ζωής της και μία πέτρα. Η Φιλομήλα κτίζει από την αρχή το δωμάτιό της, τα όνειρά της, τις αγωνίες της, τους έρωτές της, εμπρός στα μάτια των θεατών. Αρθρώνει έναν λόγο που πηγάζει τόσο από τα βάθη της ψυχής της όσο και από τα βάθη της λογοτεχνίας. Τραγουδά και εξυψώνεται, τραγουδά και καταβυθίζεται. Προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον χρόνο, ζητώντας να καταλάβει τη σχέση της με τον κόσμο, μοιράζεται με τους θεατές λυρικές μελωδίες, υπέροχους στίχους και πάλει τις χορδές τις ψυχής τους. Η τραγουδίστρια Γεωργία Βεληβασάκη, ως άλλη αναγεννησιακή καλλιτέχνιδα, μας συγκινεί με την ευαίσθητη και πλήρη νοημάτων κειμενική σύνθεσή της και μας δονεί με τραγούδια γεμάτα από τη δύναμη και το συναίσθημα της φωνής της. Μία θεατρική μουσική παράσταση περισσότερο κατάθεση ψυχής, μία δραπέτευση από τον χρόνο γεμάτη νότες και λέξεις που θα άξιζε κανείς ν’ απολαύσει από κοντά.